
ماهواره مخابراتي يا «قمر مصنوعي»، به دستگاههاي ساخت بشر گفته ميشود که در مدارهايي در فضا به گرد زمين يا سيارات ديگر ميچرخند. اهميت ماهوارهها براي مخابرات و بررسي منابع زميني و پژوهش و کاربردهاي نظامي و جاسوسي روزافزون است. بخشي از پژوهشهاي علمي و تخصصي که در آزمايشگاههاي مستقر در فضا انجام ميشود، هرگز نميتوانست روي کره زمين جنبه عملي به خود گيرد.
ظاهرا نخستين اشاره به ماهواره در ادبيات، نوشتهاي از "ادوارد اورت هيل " است. او در سال 1869 در داستاني بنام «ماه آجري» از ماهوارهاي حامل انسان نام ميبرد که به دور زمين ميگردد. "ژول ورن " نيز در داستان «ميليونهاي بگم» در سال 1879 از گلوله توپي نام ميبرد که بطور ناخواسته در مدار زمين به گردش درآمدهاست. "کنستانتين سيولخوسکي " نيز در رساله خود بنام «اکتشاف فضاي کيهاني با وسائل عکسالعملي» در ميان انبوهي از انديشههاي نو در مورد فضانوردي، از ماهواره نيز نام ميبرد. در سال 1945 " آرتور سي. کلارک " نويسنده داستانهاي علمي، براي اولين بار پيشنهاد کرد که ماهوارههاي ارتباطي براي تامين ارتباط در سراسر زمين در مدار زمينهمزمان کره زمين قرار گيرند.















