اطلاعات مأموریت فونیکس ناسا نشان می دهد که فروافتادن برف نزدیک قطب شمال این سیاره قرمز رنگ درحالی صورت می گیرد که تابستان جای خود را به پاییز می دهد. در این زمان هوا نسبتا گرم است، بنابراین این کریستالهای یخی احتمالا از آب تشکیل شده اند.

اما وقتی دمای هوا در زمستان به منفی 125 درجه سانتیگراد می رسد به قدری سرد می شود که دی اکسید کربن در اتمسفر مریخ یخ می زند و ابرهایی از یخ خشک را ایجاد می کند که از دو قطب تا نزدیکی خط استوای مریخ می رسند.

تاکنون هیچ مریخ نوردی در نزدیکی قطبهای مریخ در فصل زمستان دوام نیاورده است. محققان موسسه فناوری ماساچوست به منظور دریافت اطلاعات بیشتر درباره این برف دی اکسید کربنی اطلاعات 15 سال را که توسط مدارگردهای ناسا جمع شده است را بررسی کرده اند.

اطلاعات مدارگرد اکتشافی مریخ به دانشمندان کمک کرده است محل شکل گیری احتمالی ابرها را براساس شرایط دما و فشار که تحت آن برف شکل می گیرد، پیش بینی کنند.

علاوه بر این ضایعات باقی مانده از برف و یخ هر زمستان جرمی برجا می گذارد که میدان گرانشی آن را تغییر می دهد.

این گروه با بررسی اطلاعات گرانشی از " زمین پیمای جهانی مریخ" میزان ضایعات دی اکسید کربنی را که هر فصل در دو قطب باقی می گذارند را تخمین زده اند. این بررسیها همچنین میزان نور منعکس شده توسط ابرهای برفی را نشان می دهد که به محققان کمک می کند تراکم و جرم ابرها را تعیین کنند.

این تیم با ترکیب اطلاعات توانست تعداد و ابعاد ذرات برفها را در ابرها به دقت اندازه گیری کنند.

اطراف قطب جنوب مریخ، ذرات برف دی اکسید کربن بین 4 تا 13 میکرون هستند که در مقام مقایسه متوسط سلولهای خونی انسان دارای عرض 6 تا 8 میکرون است.

نزدیک قطب شمال مریخ، جایی که اتمسفر از تراکم بیشتری برخوردار است، ذرات برف بین 8 تا 22 میکرون است. در زمین دانه های برف حدود 10 میلیمتر عرض دارند.

براساس اظهارات کری کاهوی از موسسه فناوری ماساچوست، دانستن اندازه دانه برف در مریخ می تواند به درک شرایط کلی اتمسفر مریخ کمک کند.

براساس گزارش نشنال جغرافی، درک بهتر از اندازه ذرات برف مریخ ممکن است به میزان جذب نور خورشید در این سیاره کمک کند، فرآیندی که به طور کلی جو مریخ را تشکیل می دهد.

اندازه و ترکیب برف مریخ بر اینکه کدام طول موج های نور خورشید از بلورهای یخ را جذب و منعکس می شود نیز تأثیرگذار است.

تحقیق برفهای مریخی در شماره آینده مجله تحقیقات جئوفیزیکی منتشر می شود.

زینب حسینی از سایت نجوم ایران

به نقل از مهر

بوزون هیگز سالها است که از نظر تئوری وجود داشته است، اما تاکنون پیدا نشده است. امید دانشمندان به کشف این ذره در پس یک برخورد دهنده بزرگ اتم قرار دارد که در 17 کیلومتری زیر زمین در مرز فرانسه سوئیس قرار دارد.

به دنبال اعلام کشف ذره بنیادین بوزون هیگز انتظارها درحال افزایش است چرا که براساس اعلام دانشمندان شواهد بیشتری برای وجود این ذره به دست آمده است.

این دانشمندان در برخورد دهنده بزرگ هادرون پروتونها را باهم برخورد می دهند تا انفجارهایی ایجاد کنند که به دنبال آن ذرات جدید و نامتعارفی از جمله ذره بوزون هیگز کشف شود.

محققان برخورد دهنده بزرگ هادرون در نظر دارند آخرین یافته های خود را در همایش بین المللی فیزیک انرژی بالا در ملبورن استرالیا که طی روزهای 4 تا 11 ژوئیه (14 تا 21 تیر ماه) برگزار می شود، اعلام کنند.