آلکس ریوست، عصب‌شناسی است که پدیده هواتاب را به زیبایی به تصویر کشیده است. الکترون‌های لایه‌های خارجی اتم‌ها و مولکول‌های جو با جذب تابش فرابنفش خورشید به ترازهای پرانرژی‌تر منتقل می‌شوند و اندک‌زمانی بعد با گسیل کردن فوتون‌هایی با طول‌موج مشخص، به تراز پایه بازمی‌گردند. این تابش‌ها ضعیف‌تر از آنند که در نور روز بتوان آن‌ها را تشخیص داد، اما شبانگاه می‌توان این تابش را به راحتی مشاهده کرد. این روشنایی در ابتدای شب باعث می‌شود نتوان کم‌نورترین ستارگان آسمان را تشخیص داد، اما با گذشت دو تا سه ساعت پس از غروب آفتاب، انرژی لایه‌های جو نیز به حالت معمول خود بازمی‌گردد و این تابش نیز آن‌قدر کم‌نور می‌شود که آسمان به تاریک‌ترین وضعیت خود دیده می‌شود.