بر اساس تحقیقات جدید ، دانشمندان آکادمی علوم چین که نتایج یافته های خود را در مجله "نیچر" منتشر کرده اند، فسیلهای سه نمونه دایناسور پردار را در استان "لیائونینگ" کشف کردند. کشف این فسیلها که مربوط به گونه ای دایناسور به نام Yutyrannus huali است، نشان می دهد که نه تنها دایناسور کوچکی که از آنها پرندگان به تکامل رسیده اند بلکه دایناسورهای بزرگ نیز پردار بوده اند.

این جانور عظیم شکارچی، جد "تی. رکس" است که حداقل 9 متر طول داشته و 125 میلیون سال قبل می زیسته است.

این اولین بار است که دیرینه شناسان آثاری از وجود دایناسورهای پردار تا این حد بزرگ را پیدا می کنند. بزرگترین دایناسور پرداری که تاکنون کشف شده بود Beipiaosaurus نام دارد که وزن آن 40 برابر کمتر از فسیلهای جدید چینی بود.

درحقیقت، به گفته این دیرینه شناسان وزن Yutyrannus در حدود هزار و 400 کیلوگرم بوده است. نام این دایناسور از یک واژه لاتین و ماندارین (یکی از زبانهای رایج در چین) گرفته شده و به معنی "دایناسور ستمگر پوشیده از پر شگفت انگیز" است.

براساس گزارش نشنال جغرافی، از دیدگاه وزن و ریخت شناسی، این نوع تیرانوسورس هرگز قادر به پرواز نبوده است اما پوشش پردار آن می توانسته به عنوان یک عایق گرمایی نسبت به محیط خارجی عمل کند.

به گفته این دیرینه شناسان، در دوره کرتاسه پایینی که Yutyrannus می زیسته متوسط دما بسیار پایین تر از اعصار بعدی بوده است.

این مسئله می تواند در خصوص پوشش برهنه و بدون پر "تیرانوسورس رکس" که در دوره کرتاسه متاخر، در حدود 65 میلیون سال می زیسته است توضیح دهد. درحقیقت، در این دوره، بخش وسیعی از سیاره زمین دارای آب و هوای گرم و مرطوب بود.

زینب حسینی از سایت نجوم ایران

به نقل از مهر

ماه گذشته جیمز کامرون با سفر به ژرف‌ترین نقطه گودال ماریانا تیتر اول بسیاری از رسانه‌ها را به خود اختصاص داد. او یکی از سه انسانی است که تاکنون به این اعماق پا گذاشته‌اند و تنها فردیست که به اندازه کافی فرصت برای تماشای محیط اطراف خود داشته است. شاید او و تیم همکارانش روزی بتوانند رازهای حیات در این منطقه را فاش کنند اما پیش از آنها زمین‌شناسان حرف‌های شنیدنی بسیاری در مورد این گودال دارند.