هرچند سال گذشته مشخص شد که ماه آب دارد، اما بررسی دوباره نمونههای جمعآوری شده در ماموریتهای آپولو نشان داده که زیر پوسته ماه نیز مرطوب است و منشاء شکل گیری ماه نمیتواند برخورد جسمی با زمین باشد.
لری تیلور همواره میگفت که اگر زمانی در ماه آب پیدا شود، اسمش را عوض خواهد کرد! اما وی هیچگاه انتظار نداشت که تحقیقات خودش روزی این حقیقت را برملا کند.
به گزارش نیچر، سنگشناس دانشگاه تنسی در اولین کنفرانس علوم سیارهای و قمری که در سال 1970 / 1349 برگزار شد، تنها 32 سال سن داشت. در آن کنفرانس همکاران وی نتایج بررسیهای خود را از صخرههای ماه، که در سال قبل از آن و طی ماموریت آپولو 11 جمعآوری شده بود، تشریح کردند. آنچه که تیلور در نمونهها دید، تنها آهن فلزی خالص بود. این نکته نشان میداد که هیچ آبی در محیط اطراف وجود ندارد که باعث زنگزدن آهن شود. سایر نتایج نیز منجر به شکلگیری یک مرز بین دانشمندان شد: ماه کاملا خشک است و همیشه هم همینطور بودهاست.