برخورد توده‌های زغال سنگ و ماگما در 250 میلیون سال پیش به انفجارهای عظیم، ورود غبار و خاکستر به لایه‌های بالایی جو زمین و از میان‌رفتن امکان حیات بر روی این کره منجر شد.سوخت‌های فسیلی تازه‌ترین متهمان انقراض حیات، روی کره زمین هستند. آتش گرفتن حجم عظیمی از هیدروکربن در پایان دوره زمین‌شناسی پرمین می‌تواند عامل بزرگ‌ترین فاجعه انقراض گونه‌ها باشد که تاکنون کره زمین به چشم دیده است، این فاجعه حاصل برخورد میان ماگما - ماده مذاب آتشفشانی - و زغال سنگ بوده که در بازه‌ای چندین ساله به تولید دی‌اکسیدکربنی بیش از تولید گازهای گلخانه‌ای در تمام تاریخ بشر منجر‌شده است.در حدود 250 میلیون سال پیش، این پدیده که به اصطلاح «انقراض جهانی» نامیده می‌شود، رخ داد و در طی آن بیش از 70 درصد گونه‌های گیاهی و جانوری ساکن خشکی و حدود 95 درصد جانداران ساکن اقیانوس‌ها از میان رفتند. سرنخ این اتفاق را شاید بتوان در هم‌زمانی آن با جاری‌شدن ماگما در سطح وسیعی از دشت سیبری و به مرور سرد‌شدن در این منطقه جستجو کرد، جایی که زغال‌ سنگ به وفور در آن وجود داشته است.

پژوهشگران موفق شده‌اند در نقشه‌برداری جدیدی از عالم، 22 نمونه از اولین کهکشان‌های عالم را کشف کنند. یکی از آنها در زمان 787 میلیون سال پس‌از مهبانگ ثبت شده است.پژوهشگران موفق شده‌اند در نقشه‌برداری جدیدی از عالم، 22 نمونه از اولین کهکشان‌های عالم را کشف کنند. یکی از آنها در  زمان 787 میلیون سال پس‌از مهبانگ ثبت شده است.

 یافتن چنین کهکشان‌های جوان و دوردستی می‌تواند به آشکار کردن شرایط عالم در سنین نوزادی کمک کند. اخترشناسان توانسته‌اند با استفاده از فناوری‌های جدید، اطلاعات بیشتری را از دوران بازیونیزاسیون بدست آورند. این دوران، دورترین زمانی است که می‌توان نوری از آنها دریافت کرد.