آموزش مهمترین عناوین خبری در سال 1386


کارینا ، یکی از شگفت انگیزترین ستاره های کهکشان ما

به نظر می رسد که اوضاع و احوال ستاره جنوبی، اتا – حمال( کارینا )، یکی از شگفت انگیزترین ستاره های کهکشان ما در حال تغییر و تحول است. این ابرغول آبی جرمی معادل 100 برابر جرم خورشید دارد( مرز پرجرم ترین ستاره های موجود در عالم ) و نیروی خروجی آن در مدت 6 ثانیه برابر نیروی خروجی خورشید در مدت یک سال است ! در دهه 1840 میلادی این ستاره با پرتاب انفجاری ماده ای به جرم 5 تا 15 برابر جرم خورشید ناگهان چنان درخشان شد که مدتی دومین ستاره پر نور آسمان شب پس از شباهنگ بود. اما درخشندگی بسیار و فوران های عظیم ماده فقط بخشی از داستان بود. تغییرات اخیر در سحابی صورتی رنگ اطراف این ستاره، مدرک معتبری است بر اینکه این ستاره، بسیار بیشتر از آنچه تصور می شد شگفت انگیز است. این ستاره یک ستاره پر جرم نیست. بلکه دو ستاره است. بسیاری از اخترشناسان از سال 1375 بر این باور بودند که اتا – حمال یک ستاره دوتایی است. آنها دریافتند که هر 5.5 سال یکبار تغییرات محسوس و کوتاهی در طیف این ستاره نمایان می شود.                

              

 

تازه ترین تصویر تلسکوپ فضایی چاندرا از کارینا

 

احتمالا همدمی در مداری بیضوی هر از گاهی به ستاره اصلی نزدیک می شود و برخورد بادهای دو ستاره بر خصوصیت کل مجموعه اثر می گذارد. این باور دانشمندان در اواخر سال 1377 که تغییرات پیش بینی شده رخ دادند، قوت گرفت. تغییرات اخیر اتا – حمال اوایل تابستان 1382 دوباره طبق پیش بینی ها رخ دادند. در آن زمان رصدهای تلسکوپ فضائی هابل با دوربین پیرفته نقشه برداری در نور فرابنفش، سایه ای ضعیف و اثراتی بر درخشندگی ستاره را آشکار کرد که نشان از عبور ستاره همدم از مقابل ستاره اصلی داشت. احتمالا نور فرابنفش ستاره همدم، گازهای سحابی اطراف ستاره را گرم و یونیزه می کند و نواری از نور فرابنفش به طول چند ثانیه قوس شکل می دهد. رصدها تقریبا دانشمندان را مطمئن می کرد که اتا – حمال یک ستاره دوتایی است. جرم ستاره اصلی حدود 100 تا 150 برابر خورشید و جرم همدم حدود 30 تا 60 برابر خورشید است. همدم در مداری بسیار کشیده که تقریبا موازی خط دید ماست به دور ستاره اصلی می گردد. به تازگی تلسکوپ فضایی چاندرا به سوی این ستاره شگفت انگیز نشانه رفت است و نمایی زیبا را از آن به تصویر کشیده است که آن را در بالا مشاهده می کنید.

                                                                                                                            

 

  منبع : Astronomy

  نويسنده  : علی پزشکی

 

 
 

سونیتا ویلیامز ، رکورددار زنان فضانورد

سونیتا ویلیامز فضانورد زن امروز صبح توانست به دو رکورد جدید در میان زنان فضانورد دست یابد

نامش " سونیتا ویلیامز " . فضانورد آمریکائی با اصلیت هندی که زندگی خود را از گجرات هند آغاز کرد. مهندس ایستگاه فضائی است. ماموریت خود را دسامبر سال گذشته با شاتل فضائی دیسکاوری آغاز کرد و توانست  188 روز 4 ساعت طعم زندگی را در فضا بچشد و رکورد قبلی اقامت زنان در فضا را که توسط " شانون لوسید " به ثبت رسیده بود و 11 سال بدون تغییر مانده بود بشکند.

 

 

او به این کار اکتفا نکرد. در طول این مدت 4 بار راهپیمائی فضائی انجام داد. در طول این راهپیمائی ها جمعا 29 ساعت و 17 دقیقه در بیرون از ایستگاه فضائی گذراند و توانست با این کار خود رکورد " کاترین ترانتون " را در قسمت گردش های فضائی نیز بشکند. قرار است " کلیتون اندرسون " که 18 خردادماه با شاتل فضائی آتلانتیس به ایستگاه فضائی سفر کرده بود طی یک ماموریت چهار ماهه جایگزین خانم ویلیامز شوند. ایشان همراه با دیگر خدمه آتلانتیس به زمین باز خواهند گشت. او با اینکه بیش از شش ماه را در فضا سپری کرده است امروز صبح در پایان ماموریتش گفت : " در طول این مدت اینجا خانه من بوده است. من هنوز دوست دارم در اینجا زندگی کنم. " اما از ایستگاه فضائی چه خبر ؟ آخرین خبرهای رسیده از ایستگاه فضائی حاکی از آن است که فضانوردان توانسته اند چند ریز تراشه ایستگاه را که در حین ماموریت از کار افتاده بودند تعمیر کنند. همچنین امروز سومین راهپیمائی فضانوردان نیز به پایان رسید. پس از آن چهارمین و آخرین راهپیمائی انجام می شود.

                                                                  

   منبع : Mehr a nasa

 

ابری درخشان و غیر عادی در آسمان ایران

رصدگران هلال شامگاهی جمادی الثانی , ابری درخشان و غیر عادی را در آسمان مشاهده کردند.

 شامگاه جمعه  علاقمنداني كه در جستجوي ماه در افق غربي آسمان بودند با تعجب ابري درخشان را مشاهده كردند كه منطقه بزرگي از آسمان را پوشانده بود و به تدريج نيز پر نور تر ميشد.

 گزارش هاي مشاهده اين پديده ناشناخته از خرم آباد , عسلويه، سعادت شهر، سمنان، تخت سليمان، تهران و کرمانشاه نيز دريافت شده است.

 

روابط عمومي سازمان فضايي ايران طي بيانيه اي در خصوص ابن پديده توضيحاتي داده است.

 مهندس شهرام يزدان‌پناه با كم‌نظير خواندن اين پديده كه به گفته‌ي وي مشابه آن پيش از اين تنها يك بار در كشور استراليا گزارش شده است به ايسنا گفت: محتمل‌ترين گزينه در توجيه اين پديده بروز اشکالي در مرحله‌ دوم موشك اطلس 5 است. اين موشک حدود ساعت 16 روز جمعه به وقت جهاني از پايگاه فضايي ناسا پرتاب شده كه ظاهرا پيش از قرار دادن ماهواره در مدار با نشت گسترده در مخازن اكسيژن و هيدروژن مواجه شده است.

وي خاطرنشان کرد: براساس اين فرضيه به نظر مي‌رسد ابر مشاهده شده ناشي از تبخير سوخت موشک قبل از رسيدن موشك به افق ايران باشد که در اثر بازتابش نور خورشيد به صورت ابري درخشان بروز کرده است. البته اين احتمال هنوز به قطعيت نرسيده و گروه كاري كه از روز شنبه در سازمان فضايي تشكيل شده، كار گسترده‌اي را بر روي پارامترها و ابعاد مختلف اين قضيه آغاز كرده است.

يزدان پناه تصريح کرد: گروه كاري سازمان فضايي در حال حاضر مشغول بررسي پارامترهاي مختلف مداري، سرعت و شكل انتشار گاز ايجاد شده در اثر بروز مشكل احتمالي در موشك اطلس و ... هستند كه فكر مي‌كنم طي يك هفته تا 10 روز آينده به پاسخ قانع‌كننده در اين زمينه برسيم.

وي درباره‌ سرنوشت ماهواره‌ي حمل شده با موشك اطلس 5 گفت: سازمان پرتابگر ماهواره كه يك ماهواره‌ي نظامي بوده، از موفقيت در پرتاب و استقرار آن در مدار تعيين شده خبر داده ولي برخي گزارش‌هاي غيررسمي حاكي از عدم استقرار ماهواره در مدار برنامه‌ريزي شده است كه فرضيه‌ي نشت سوخت از موشك را تقويت مي‌كند.

مدير روابط عمومي سازمان فضايي ايران در عين حال به ايسنا گفت: ابعاد گسترده‌ي ابر مشاهده شده كه حدود 500 هزار كيلومتر مربع است احتمال اين‌كه ناشي از نشت سوخت در مرحله‌اي از ماموريت يك موشك باشد را با ترديدهايي مواجه مي‌كند.

 

 

عکس از بابک امین تفرشی

 

 

  منبع : Isna,Spacweather,nojumi.ir

 

پدیده ای به نام بلازار

اخترشناسان سیاهچاله ای را در مرکز کهکشانی بسیار دوردست در فاصله حدود 12.5 میلیارد سال نوری یافته اند که بیش از 10 میلیارد برابر خورشید جرم دارد. این سیاهچاله سنگین وزن چنان دوردست است که تصور می شود در دورانی دیده می شود که عالم فقط 7 درصد سن فعلی اش را داشته است. سیاهچاله در مرکز کهکشان، قرص گاز و غبار اطراف خود را می بلعد. اجرام با سرعت و حرکتی مارپیچی به مرز سیاهچاله نزدیک می شوند، جائی که به افق رویداد نزدیک است و پس از آن کشش گرانشی چنان زیاد است که حتی نور هم نمی تواند بگریزد. اما سیاهچاله نمی تواند تمام مواد در حال سقوط را یک جا ببلعد و بخشی از مواد در نزدیکی افق رویداد با سرعتی نزدیک به سرعت نور به صورت فوران( جت ) ذرات از دو سو به فضا پرتاب می شوند. اگر یک سر باریکه ذارات در امتداد خط دید ما باشد اخترشناسان این جرم را " بلازار " می نامند. این جرم، تابش شدیدی در تمام طیف های الکترومغناطیس دارد که به دلیل جت رو به ماست. تابش آنها در طول موج گاما بسیار شدید است به طوری که دیگر اجرام در این تابش ممکن است در فروغ بلازارها رنگ ببازند و در آسمان پیدا نشوند. یکی از دلایل جست و جوی بلازار ها این است که که پس از شناسایی آنها می توان منابع پرتوی گامای دیگر مثل ستاره های نوترونی را در کهکشان خودمان تمیز داد. امسال با پرتاب تلسکوپ فضائی پرتو گامایی به نام " گلاست " این چشمه های پرتو گاما به خوبی شناسایی خواهند شد.

 

 

  منبع : Astronomy

  نويسنده  : علی پزشکی

 

 

شواهدی مبنی بر صحت نظریه زمین گلوله برفی

محققان شواهدی را مبنی بر صحت نظریه زمین گلوله برفی یافتند

سالهاست که زمین شناسان به دنبال شواهدی اند که نشان می دهد زمین بارها در طول عمرش به شدت یخ زده است. تا جائی که حتی مناطق استوائی هم از یخ پوشیده شده است. این نظریه که " زمین گوله برفی " نام دارد فاقد توضیح مناسبی برای علت آغاز این یخزدگی جهانی است. گروه تحقیقاتی    موسسه فناوری کالیفرنیا( کالتک ) به این نتیجه رسیده اند که منشا نخستین و شدیدترین اتفاق احتمالا باکتری های ابتدائی بوده اند که با آزاد کردن اکسیژن، گاز اصلی گرم نگهدارنده زمین را از بین بردند. اکسیژن تولید شده گاز متان را، که به مقدار زیادی در جو وجود داشت و گاز گلخانه ای محسوب می شد، از بین برد و آب هوای زمین را به سرعت از تعادل خارج کرد. با اینکه خورشید جوان در آن زمان 85 درصد درخشندگی امروزش را داشت دمای میانگین آن روزگاران با امروز قابل قیاس بود. بسیاری از محققان بر این باورند که علت این شرایط ثابت، وجود گاز متان بوده است. ترکیب اکسیژن و متان شرایط بسیار ناپایداری ایجاد می کند. البته به مرور زمان طی سال ها دی اکسیدکربن و آب می سازند. هرچند دی اکسیدکربن گاز گلخانه ای است اما متان اثر بیشتری دارد.

 

 

 

پیدایش یخچال ها موجب پودر شدن مواد مغذی زمین و ورود آنها به به اقیانوس ها شدند و به این ترتیب اقیانوس ها پر از مواد مغذی همچون فسفر و آهن شدند که برای آغاز دوران زمین گوله برفی بسیار مورد نیاز سیانوباکتر ها بود. به این ترتیب دوران از بین رفتن متان و ناپایداری آب و هوای زمین آغاز شد. بدون گاز گلخانه ای متان، دمای متوسط زمین به 50- درجه سانتیگراد رسید. سیاره زمین به قدری سریع وارد دوره یخبندان شد که حتی اقیانوس های استوائی هم با لایه ای از یخ به قطر 1.5 کیلومتر پوشیده شدند. بسیاری از انواع حیات ابتدائی از بین رفتند و آنهائی که نجات یافتند چه زیر زمین، یا در حفره ها و چشمه های آب گرم ناچار به ادامه حیات شدند. پس از ده ها میلیون سال دی اکسید کربن آن قدر شکل گرفت که دوباره اثر گلخانه بر زمین حاکم شد. در حقیقت دوباره دمای متوسط زمین به 50+ درجه سانتیگراد رسید. نتایجی را که دانشمندان با بررسی گذشته زمین به دست آورده اند، فقط به همین موارد ختم نمی شود. باید بدانیم که تازه ماجرا آغاز شده و می توان گفت که اگر متوجه پیامد های دخالت انسان در طبیعت نشویم، آینده ای تلخ انتظار ما را می کشد. درست است که 2.3 میلیارد سال پیش بسیار دور است اما هشداری است برای بشر. اگر رفتارمان را با همین بی دقتی ادامه دهیم تمام حیات روی زمین از بین می رود و تنها راه نجات در آن زمان تبدیل زمین به گلخانه ای بزرگ همچون زهره است.

                              

 

  منبع : Astronomy

  نويسنده  : علی پزشکی

 

 

بازگشت شاتل آتلانتیس

 سرانجام آتلانتیس 28 ساله آمد. خسته از سفر. اما با دستانی پر از موفقیت. شاید بتوان علت خستگی سرنشینان را در اضطراب و نگرانی حاصل از جدا شدن قطعه ای 10 سانتیمتری از مخزن اصلی در هنگام پرواز دانست. علاوه بر آن تعمیر مخزن و انجام چهار راهپیمائی، خستگی مربوط به خود را به دنبال داشته است. با این وجود هدایایی که برای ایستگاه تدارک دیده شده بود یا به عبارت بهتر همان صفحات خورشیدی و لوازم جانبی با موفقیت به ایستگاه رسید و طی راهپیمایی های مختلف بر روی آن نصب گردید. آتلانتیس علاوه بر اینکه سرنشینان خود را سالم به زمین رساند حامل یک میهمان از ایستگاه نیز بود. این مهمان خانم " سونیتا ویلیامز " است که با 6 ماه ماندن در ایستگاه توانست دو رکورد جدید را در قلمرو زنان فضانورد از آن خود کند. اینک آتلانتیس، شاتلی که 244 روز از عمر خود را در فضا سپری کرده، به آشیانه خود برده می شود تا خستگی این یکی دو هفته ماندن در فضا از تنش بیرون رود.

                      

 

 

  منبع : SpaceFlightNow.Com

 

نمای هابل از دو عضو قلمرو سیارک ها : وستا و سرس

اینبار چشمان هابل، کمربند سیارک ها را هدف خود قرار داده است. مکانی میان مریخ و مشتری که از 100 هزار خرده سنگ پر شده است. درشت و ریز. همه نوع اندازه ای را در آن پیدا می کنید. اما از میان این همه خرده سنگ، کدامشان در میدان دید دوربین های هابل قرار گرفته اند ؟ وستا در میدان دید دوربین سیاره ای 2 و سرس در وسط دوربین پیشرفته نقشه برداری قرار گرفته اند. نمای سرس در بهمن ماه سال 82 و تصویر سرس در 24 اردیبهشت امسال، تهیه شد. تصاویر، برای نقشه برداری دقیق از کمربند سیارک ها گرفته شده اند. این نقشه ها در تکمیل اطلاعات ماموریت " طلوع " کمک رسان خواهند بود. ماموریتی که برای بررسی کمربند سیارک ها در نظر گرفته شده است. فضاپیمای طلوع در سال 1399 به وستا و در سال 1404 به سرس می رسد. طلوع اولین فضاپیمایی خواهد بود که به طور اختصاصی، کمربند سیارک ها را مورد مطالعه قرار می دهد. اطلاعاتی که از تصاویر هابل به دست آمده بسیار جالب است. 

 

           تصویر هابل : وستا در سمت راست و سرس در سمت چپ دیده می شوند.

 

در نمای وستا، دانشمندان متوجه دهانه ای به طول 456 کیلومتر در نیمکره جنوبی این سیارک شدند. دهانه ای که صدها هزار سال پیش بر اثر برخورد جسمی بزرگ ایجاد شده است. اگر این جسم به زمین برخورد می کرد می توانست اقیانوس آرام را از میان بردارد! همچنین تغییراتی در غرب و شرق وستا دیده شده که حکایت از آتشفشان های فعال در این سیارک دارد. اما از سرس چه خبر؟ نواحی تیره و روشن این سیارک شاهدی است بر این مدعا که مواد تشکیل دهنده نواحی مختلف این سیارک، با هم متفاوت هستند. شاید علت این اختلاف، اجرامی باشند که پس از برخورد به سرس، مواد تشکیل دهنده آنها در سطح پراکنده می شده و در تشکیل لایه سطحی نقش داشته اند. همچنین شواهدی مبنی بر وجود آب در زیر سطح این سیاره کوتوله وجود دارد. سرس اولین سیارکی است که در سال 1801 در کشف شد. همچنین مقام سومین سیاره کوتوله شناخته شده را بر دوش می کشد! باید تا سال 1404 صبر کنیم و ببینیم که فضاپیمای طلوع از چه اسراری در این سیارک مرموز پرده بر می دارد. 

      

  منبع : SpaceFlightNow.Com

 

" سوفیا " نسل جدید رصدخانه های هوائی ناسا

" سوفیا " نسل جدید رصدخانه های هوائی ناسا است که در مدت کوتاه فعالیت های خویش، کمک های زیادی به اخترشناسان کرده است. در این طرح یک تلسکوپ 2.5 متری در هواپیمای بوئینگ 747 نصب می شود. سوفیا چهار شب در هفته اخترشناسان را به فاصله حدود 12 کیلومتری از سطح زمین می برد تا در نور فروسرخ رصد کنند.

 

 

در این فاصله تلسکوپ از بخار آب موجود در جو که امواج فروسرخ را جذب می کند در امان است و اخترشناسان به خوبی می توانند به رصد پدیده هایی بپردازند که مشاهده آن ها از روی زمین مشکل است، مانند بررسی ماهیت سیاهچاله های مرکز کهکشان ها، ترکیب شیمیائی گازهای میان ستاره ای، مولکول های پیچیده در دنباله دار ها، چگونگی شکل گیری ستاره ها و منظومه شمسی و... همان طور که در تصویر می بینید با تغییر در این بوئینگ 747، تلسکوپ 2.5 متری در انتهای آن نصب شده است. 

       

  منبع : Astronomy

 

نعل اسب کیهانی

اگر خواهان آن باشید که به دورترین نقاط فضا دست یابید، طبیعتا با تلسکوپ های معمولی نمی توانید. شما نیاز دارید تا کهکشانی پرجرم و قدرتمند را مهار کنید تا نور را از کهکشان های دور خمیده کند (لنز گرانشی). گروهی از اخترشناسان اروپایی توانستند یکی از بهترین موارد لنزهای گرانشی را ثبت کنند (حلقه اینشتن)، لنز گرانشی و کهکشانی بسیار دور از ما که به صورت رشته ای ثبت شده اند، این ثبت زیبا را نعل اسب کیهانی نامیدند.

این کشف توسط تنی چند از اخترشناسان اروپایی (از دانشگاه های اروپا تا روسیه) انجام شد و نتایج آن با عنوان "نعل اسب کیهانی : کشف حلقه اینشتن حول کهکشان غول پیکر و درخشان قرمز." در نشریه Astrophysics انتشار یافت.

این پدیده هنگامی آشکار شد که اطلاعات سنگین در نقشه برداری دیجیتال از آسمان (Sloan Digital Sky Survey) ثبت شدند. این نقشه برداری به وسیله تلسکوپ روباتیک و تصویر برداری از آسمان شب (که سرانجام نقشه ای حاوی 25% آسمان شامل 100 میلیون جرم منتشر کرد) حاصل شد. اخترشناسان به طور منظم به آسمان می نگرند و از میان پهنه وسیعی از اطلاعات، اجرامی شگرف را ثبت می کنند.

نعل اسبی کیهانی، ای چنین...

در آن هنگام، آنها مشاهدات خود را با تلسکوپ 2.5 متری آیزاک نیوتن در لاپالما و 6 متری BTA در روسیه پیگیری کردند. همچنین جزئیات درعکس آن نیز سبب شد که به تصمیم در مورد اطلاعات ساختار شیمیایی لنز و جرم مورد تاثیر آن کمک شود.

به تصویر نگاه کنید، شما می توانید کهکشانی کروی و قرمز را که توسط حلقه ای آبی رنگ احاطه شده است را مشاهده کنید. درحقیقت این نسبیتی است کنار یک کهکشان، کهکشان قرمز در فاصله 4.6 بیلیون سال نوری از ما واقع است (لنز) و حلقه آبی یا همان کهکشان دیگر، در فاصله 10.9 بیلیون سال نوری از ما قرار دارد ( جرم تحت تاثیر لنز).

در نگاه ما دو رشته قابل دید است، که در حقیقت همان نور است که به سبب لنز گرانشی کانونی شده است. نور در تمایل خود به سمت زمین می آید. تمام نورها به منجمان اجازه می دهد که آنچه را که تمایل به مرئی بودن دارد، ببینند. در حقیقت، دو رشته از نور همان کهکشان اند که تحت تاثیر لنز گرانشی قرار گرفته اند و به صورت 300 درجه، اطراف لنز را احاطه کرده اند.

لنز بسیار پرجرم است، و به صورت کهکشان قرمز که دارای 5 تریلیون جرم خورشید است، می درخشد. برای مقایسه کهکشان راه شیری ما جرمی معادل 580 بیلیون جرم خورشیدی دارد.

و جرمی فقط برای تلسکوپ...

در فاصله بسیار دور، کهکشان تحت تاثیر لنز، کهکشانی با ستارگان انفجاری و دستخوش تلاطم سرعت شکل گیری ستارگان است، اینها مدارکی به دست آمده از طیف نور آبی کهکشان است. اگر چنین لنزی در این ناحیه قرار نداشت منجمان هرگز نمی توانستند چنین اطلاعاتی را از آن کهکشان بدست آورند. اما به علت وجود لنز، نور در اثر گرانش کانونی شده و به صورت حلقه ای دور لنز درآمده است. در صورتی که این جرم 10.9 بیلیون سال نوری از ما فاصله دارد، آن را اکنون مشاهده می کنیم، در زمانی که جهان 3 بیلیون سال کوچکتر بود.

این کشف به منجمان کمک می کند تا در دو مورد پیشرفت کنند، توزیع ماده تاریک اطراف کهکشان قرمز و شکل گیری ستارگان در اوایل جهان.

منبع : universe Today

 http://www.no0jum.myblog.ir

 

دو برج کنترل ناسا در پایگاه کیپ کاناورال منهدم شدند

پایگاه کیپ کاناورال. دو برج کنترل که ده سال از عمرشان صرف هدایت و پشتیبانی موشک های اطلس کرده بودند با انفجار 55 کیلوگرم مواد منفجره ای که درون آنها کار گذاشته شده بود منهدم شدند. این برج ها پس از هدایت موشک اطلس در سال 1384 دیگر مورد استفاده قرار نگرفته بودند و اینک جای خود را به ساختمان های هدایتی پشرفته تر دادند.                                                                                   

 

مراحل انهدام دو برج هدایت 39.آ و 39.ب در کیپ کاناورال

 

 
سال 1354. زمانی که " دوگ برگر " رئیس انجمن نجوم کالیفرنیای شمالی تصمیم گرفت که در آن سال برای علاقمند کردن مردم به نجوم، در رصدخانه ها را به روی مردم بگشاید.... و از آن سال به بعد این کار هر ساله صورت گرفت تا روز و هفته نجوم به این شکل به ما به ارث برسد! بنا به تصمیم گیری اتحادیه نجوم، روز نجوم هر ساله معمولا یکی از روزهای نیمه اول اردیبهشت( اواسط آوریل تا اواسط می ) و اولین شنبه ای که نزدیک به تربیع اول ماه باشد، انتخاب می شود. این اتحادیه تاریخ برگزاری روز و هفته نجوم را تا سال 1393 چنین اعلام داشت :
 

هفته نجوم

اولین تربیع ماه

روز نجوم

سال

از 15 تا 21 اردیبهشت ماه

22 اردیبهشت ماه

20 اردیبهشت ماه

1387

از 9 تا 13 اردیبهشت ماه

12 اردیبهشت ماه

12 اردیبهشت ماه

1388

از 30 فروردین تا 5 اردیبهشت

01 اردیبهشت ماه

04 اردیبهشت ماه

1389

از 12 تا 18 اردیبهشت ماه

20 اردیبهشت ماه

17 اردیبهشت ماه

1390

از 3 تا 9 اردیبهشت ماه

10 اردیبهشت ماه

08 اردیبهشت ماه

1391

از 26 فروردین تا 1 اردیبهشت

29    فروردین ماه

31     فروردین ماه

1392

از 15 تا 21 اردیبهشت ماه

17 اردیبهشت ماه

20 اردیبهشت ماه

1393

 
هفته نجوم یک روز نمادین است و برای معرفی کردن نجوم به مردم با اشکال مختلف در نظر گرفته شده است. دلیل انتخاب این تاریخ ها برای روز و هفته نجوم در موعد مقرر، توسط اتحادیه نجوم اعلام می شود ولی آنچه مسلم است انتخاب تاریخ روز و هفته نجوم در سال 1388 به علت تقارن با سال جهانی نجوم و انتخاب این تاریخ برای سال 1391 به علت تقارن روز و هفته نجوم با گذر زهره از مقابل خورشید بوده است. به غیر از این مناسبت ها دلایل دیگری نیز در انتخاب تاریخ ها توسط اتحادیه نقش داشته است. برای مثال روز نجوم در سال 1388 و 1393 مصادف با " روز مادر " در آمریکا است.    
  

روز نجوم هر ساله در بسیاری از کشورهای جهان برگزار می شود.
 

  منبع : Astroleague.Org 

صفحه 13 از 16