سایت نجوم ایران ( مرکز اطلاع رسانی اخبار رسمی نجومی، ستاره شناسی، هوافضا، آسمان شب و اخترفیزیک ایران و جهان) ؛

دانشمندان كشف سياره ي پنجمي را اعلام كردند كه گرد ستاره ي 55خرچنگ در چرخش است.

پاسادنا، كاليفرنيا ــ دانشمندان كشف سياره­ي پنجمي را اعلام كردند كه گرد ستاره­ي 55 خرچنگ در چرخش است، ستاره­اي وراي منظومه­ي شمسي ما. اين ستاره اكنون دارنده­ي ركورد شمار سيارات فراخورشيدي تأييد شده­اي است كه در يك منظومه­ي سياره­اي در چرخشند.

 55خرچنگ كه در فاصله­ي 41 سال نوري در صورت فلكي خرچنگ (سرطان) قرار دارد، جرم و سني كمابيش يكسان با خورشيد ما دارد. اين ستاره با دوربين دوچشمي، به آساني ديده مي­شود. پژوهش­گران، اين پنجمين سياره را با استفاده از تكنيك داپلر (Doppler) كشف كردند؛ تكنيكي كه در آن كشش گرانشي سياره، از روي لنگي­اي كه در حركت سياره­ي مادر خود ايجاد مي­كند، آشكار مي­شود. ناسا (nasa) و بنياد علوم ملي (National Science Foundation)، پايه­گذار اين پژوهشند.

رييس هيأت مديره­ي مأموريت علمي در مركز ناسا در واشنگتن، آلن سترن (Alan Stern) گفت: "مشاهده­ي رشد توانايي ما در آشكارسازي سيارات فراخورشيدي، حيرت­انگيز است. ما در حال يافتن منظومه­هايي خورشيدي هستيم كه از نظر شمار سيارات و تنوع گونه­هاي سياره­اي با منظومه­ي شمسي خودمان قابل مقايسه است."

 سياره­ي تازه كشف شده، جرمي 45 برابر جرم زمين دارد و ممكن است در تركيبات و شكل ظاهري، مشابه زحل باشد. اين سياره در ترتيب قرار گرفتن سيارات گرد 55 خرچنگ، چهارمين سياره است و هر 260 روز يك مدار كامل را گرد اين ستاره طي مي­كند. موقعيت اين سياره، آن را در "منطقه­ي قابل سكونت" قرار مي­دهد؛ نواري گرد هر ستاره كه در آن، دما اين امكان را فراهم مي­كند كه آب به صورت مايع روي سطح جامد جمع شود. فاصله­ي سياره از ستاره­اش تقريباً 7/116 ميليون كيلومتر (5/72 ميليون مايل) است يعني كمي كمتر از فاصله­ي زمين تا خورشيد اما اين سياره گرد ستاره­اي مي­چرخد كه كمي كم­نور­تر از خورشيد است.

دبرا فيشر (Debra Fischer)، اخترشناس در دانشگاه ايالتي سان­فرانسيسكو (San Francisco State University) و نويسنده­ي اصلي مقاله­اي كه در شماره­ي آينده­ي نشريه­ي اخترفيزيك (Astrophysical Journal) به چاپ خواهد رسيد، مي­گويد: "غول­هاي گازي منظومه­ي شمسي ما، همگي قمرهاي بزرگي دارند. اگر در مدار اين سياره­ي پرجرم تازه، قمري باشد، ممكن است داراي آبگيرهايي از آب مايع بر روي سطحي سنگي باشد."

 فيشر و دانشگاه كاليفرنيا، بركلي، جئوف مارسي (Geoff Marcy) اخترشناس به علاوه­ي تيمي از همكاران، اين سياره را پس از مشاهده­ي دقيق 2000 ستاره­ي نزديك، به وسيله­ي تلسكوپ شين (Shane) در رصدخانه­ي ليك (Lick) روي كوه هميلتون واقع در شرق سن­جوز كاليفرنيا و رصدخانه­ي كك (W.M. Keck) در موناكي هاوايي، يافتند. براي باز كردن سيگنال هريك از سيارات، بيش از 320 اندازه­گيري سرعت لازم بود.

فيشر گفت: " اين اولين سيستم سياره­اي پنجگانه است. اين سيستم يك سياره­ي غول گازي اصلي دارد كه مدارش مشابه مشتري ماست. مدار بيشتر اين سيارات همچون مدار سيارات گرد خورشيد خودمان، كم و بيش دايره­اي است."

 مارسي، كه در اين مقاله مشاركت داشت، گفت: "كشف اين پنج سياره براي ما با 18 سال رصد مداوم در رصدخانه­ي ليك اتفاق افتاد؛ رصدهايي كه شروعش پيش از آن بود هيچ سياره­ي فراخورشيدي­اي در هيچ­كجاي كيهان شناخته شده باشد. اما يافتن پنج سياره­ي فراخورشيدي كه گرد يك ستاره مي­چرخند، تنها يك گام كوچك است. مقصد بعدي سيارات زمين­گون است."

سيارات 55خرچنگ تا حدي با سيارات خورشيد متفاوتند. عقيده بر اين است كه داخلي­ترين آن­ها اندازه­اي برابر نپتون دارد و در فاصله­ي تقريباً 6/5 ميليون كيلومتر (5/3 ميليون مايل) از ستاره، در كمتر از سه روز به گِردش مي­چرخد. سياره­ي دوم كمي از مشتري كوچكتر است و هر 7/14 روز يك دور در مدارش در فاصله­ي 18 ميليون كيلومتر (2/11 ميليون مايل) از ستاره، مي­چرخد. سياره­ي سوم كه در جرم مشابه زحل است، هر دور مدارش را در 44 روز طي مي­كند و از ستاره تقريباً 9/35 ميليون كيلومتر (3/22 ميليون مايل) فاصله دارد. سياره­ي تازه كشف شده، چهارمين سياره است. پنجمين و دورترين سياره­ي شناخته شده، جرمي چهار برابر جرم مشتري دارد و هر مدار را 14 ساله در فاصله­ي تقريبي 6/867 ميليون كيلومتري (1/539 ميليون مايلي) ستاره مي­پيمايد. اين هنوز تنها غول گازي مشتري­گوني است كه در فاصله­اي برابر فاصله­ي مشتري تا خورشيد از ستاره­اش قرار دارد.

 ميشل بريلي (Michael Briley)، اخترشناسي از بنياد علوم ملي، مي­گويد: "اين كار قدمي پرهيجان را در جستجو براي دنياهايي همانند دنياي خودمان ثبت كرد. رفتن از اولين آشكارسازي­هاي سيارات به گرد ستارگانِ خورشيد­گون تا يافتن يك منظومه­ي شمسي تمام عيار با يك سياره در منطقه­ي قابل سكونت در تنها 12 سال، كمالي حيرت­انگيز و شاهدي است بر سال­ها كار سخت كه اين پژوهش­گران گذراندند."

   منبع : www.jpl.nasa.gov

  نويسنده  : پویان شهیدی

اخترشناسان:  كهكشان­هاي كوتوله، "مرموزند" ! اخترشناسان ايالات متحده، در كهكشان­هاي كره­وارِ كوتوله(Dwarf spheroidal galaxy)، ستارگاني كشف كرده­اند كه از رفتارشان چنين برمي­آيد كه در اين كهكشان­ها، ماده­ي تاريك غالب باشد.

ماريو ماتئو(Mario Mateo)، استاد اخترشناسي دانشگاه ميشيگان(University of Michigan)، به همراه ماتيو واكر(Matthew Walker)، پژوهشگر پُست­دكترا، سرعت 6804 ستاره را در هفت كهكشان كوتوله از كهكشان­هاي اقماري راه شيري، اندازه­گيري كردند. اين­دو دريافتند كه در اين كهكشان­ها، برخلاف قانون گرانش نيوتن، ستارگاني كه از هسته­ي كهكشان دورترند با سرعت كمتري نمي­چرخند.

به گفته­ي ماتيو در اين كهكشان­ها مشكلي هست كه درست از مركزشان آغاز مي­شود. سرعت كم نمي­شود بلكه ثابت باقي مي­ماند، كه اين مرموز است.

اخترشناسان مي­گويند اين يافته­ها، داده­هاي دردسترس از اين گونه كهكشان­ها را بيش از دو برابر كرده و امكان مطالعه­ي اين كهكشان­ها را به طرز بي­سابقه­اي فراهم آورده است.

واكر گفت: پژوهش ما نشان مي­دهد كه در كهكشان­هاي كوتوله، ماده­ي تاريك كاملاً غلبه دارد، با اين شرط كه گرانش نيوتني، اين سيستم­ها را به خوبي توصيف كند.

ماده­ي تاريك، ماده­اي است كه اخترشناسان آن را مستقيماً مشاهده نكرده اما وجودش را از روي تأثيرات گرانشيش روي ماده­ي قابل مشاهده، دريافته­اند.

 اين يافته­ها، در شماره­ي 20 سپتامبر نشريه­ي اخترفيزيك (Astrophysical Journal)منتشر شده. واكر، روز سه شنبه 30 اكتبر، در جريان نشست علمي ماژلان(Magellan) در كمبريج ماساچوست(Cambridge, Mass)، مقاله­اي درباره­ي پژوهشش ارائه كرد.

  منبع : www.skyandtelescope.com

  نويسنده  : پویان شهیدی

مطالعات جديد عنوان مي كنند زمانيكه ماده توسط سياهچاله بلعيده مي شود ، ممكن است به درون كيهاني ديگري كه داخل سياهچاله قرار دارد فرو بريزد يا درون گذرگاه كرم چاله مانندي كه به سياهچاله ديگري ارتباط دارد به دام بيافتد.

يكي از يزرگترين اسرار علم فيزيك اين است كه چه چيزي درون يك سياهچاله وجود دارد. فرضيه اي كه وجود سياهچاله ها را پيش بيني كرد – نسبيت عام- عنوان مي كند كه تمام مواد درون سياهچاله با فشرده شدن تبديل به يك نقطه مركزي با چگالي بينهايت مي گردند كه "تكينگي" ناميده مي شود. كريستين بوهمر از دانشگاه لندن مي گويد" اما بعد از آن همه چيز از نظر رياضي تجزيه و خرد مي شود. ما مي خواهيم كه اين "تكينگي" از پديده سياهچاله حذف شود".

پژوهشگران زيادي بر اين عقيده هستند كه يك فرضيه جديد و جهانشمول كه گرانش و تاثيرات كوانتمي را به هم پيوند دهد قادرخواهد بود اين موضوع را حل كند. فرضيه تار از شناخته شده ترين اين جايگزين ها مي باشد.

اما بوهمر و همكاران وي از فرضيه ديگري بنام " گرانش كوانتوم حلقوي" استفاده مي كنند كه رقيب فرضيه تار مي باشد. بر اساس اين فرضيه فضا-زمان بعنوان شبكه اي از حلقه هاي انتزاعي تعريف مي شود كه بخش هاي كوچكي از فضا را به هم متصل مي كنند.

 قبلا از فرضيه گرانش كوانتوم حلقوي در مقابل ايده تكينگي استفاده شده بود. اين فرضيه پيشنهاد مي كند كه بجاي يك مهبانگ ، كيهاني اوليه دچار رمبش شده و سپس طي يك "جهش بزرگ" به سمت بيرون منفجر شد.

  منبع : newscientist.com

  نويسنده  : فرشید کریمی

وجود سياراتي با اقيانوس­هايي از آب مايع به دور از هر ستاره­اي، امكان­پذير است. چه روي خواهد داد اگر چنين سياره­ي رانده شده­اي، يك قمر بزرگ داشته باشد؟

 نوشتاري كوتاه در مجله­ي نيچر(Nature)، مايه­ي الهام جان دبس(John Debes) شد. نوشته­اي در سال 1999، به قلم ديويد ج استيونسون(David J. Stevenson) (مؤسسه­ي فناوري كاليفورنيا)، پيشنهاد مي­كرد كه وجود سياراتي با اقيانوس­هايي از آب مايع ـ و حتي حيات ـ در اعماق سرد و تاريك فضاي ميان ستاره­اي، به دور از هر ستاره­اي، امكان­پذير است. اين مقاله بر پايه­ي اين آگاهي كه بخشي از سيارات، در حين تشكيلِ سيستمِ سياره­اي، در اثر گرانش، از سيستمشان به بيرون پرتاب مي­شوند، اين فرضيه را مطرح مي­كند كه برخي از اين سياراتِ به بيرون پرتاب شده، با گرماي دروني كافي، مي­توانند جَو خود را نگه دارند و براي نگه داشتن آب مايع در زير لايه­اي ضخيم از پوسته­ي يخ­زده، به اندازه­ي كافي گرم باقي بمانند.

دانشمندان معتقدند وجود سيارات شناور تنها ـ گاه همراه با اقماري ـ در اعماق فضاي ميان ستاره­اي امكان­پذير است اما يافتن آنها در غياب هرگونه آفتاب، بسيار دشوار خواهد بود. (تصوير از ناسا nasa)

 چه روي خواهد داد اگر چنين سياره­ي رانده شده­اي، يك قمر بزرگ داشته باشد؟ دبس (در مؤسسه­ي كارنجي Carengie واشنگتن) براي يافتن پاسخ، 2700 شبيه­سازي رايانه­اي را بر اساس سياره­اي با جرم زمين و همدمي با جرم ماه، انجام داد. دبس مي­گويد:’’فرايند پرتاب به بيرون امكان دارد بسيار شديد باشد. براي ما مشخص نبود كه آيا هيچ سيستم مقيدي واقعاً از آن جان به در مي­برد.‘‘ اما در 123 مورد، يا بين 4 تا 5 درصد مواقع، سيستم ’’زمين ـ ماه‘‘، پرتاب شدن از منظومه­ي شمسي­اش را بدون آسيبي دوام آورد.

دبس مي­گويد:’’هرگاه رويدادي در ستاره­شناسي درصد كمي از مواقع رخ مي­دهد، براي ما جالب توجه است چرا كه در مقياس بزرگِ چيزها، اين به آن معنا است كه آن رويداد بسيار رخ مي­دهد و مردم بايد از آن آگاه شوند.‘‘

 اين جفت­ها امكان بهتري براي پناه دادن به حيات دارند، زيرا افت انرژيِ كشندي بين قمر و سياره­ي چرخان، باعث گرم شدن درون سياره مي­شود. مدل­هاي دبس پيش­بيني مي­كنند كه اين گرم شدن با آن­چه 4 ميليارد سال پيش در مورد زمين روي داد همانند است، هنگامي كه ماه جوان بسيار نزديك­تر بود و زمين سريع­تر مي­چرخيد.

 در نشريه­ي اخترفيزيك (Astrophysical Journal Letters) بيستم اكتبر، دبس و ستين سيگاردسون (Steinn Sigurdsson) چنين

نوشته­اند كه گرمايِش، احتمالاً در نقاط داغِ آتشفشانخيزي يا ديگر فرآيندهاي زمينْ­گرمايي متمركز شده است. زيست­شناسان، روي زمين در حال يافتن نمونه­هاي بسياري از حياتي هستند كه روي اين گونه منابع انرژي بقا يافته است؛ مثلاً در پشته­هاي

ميانْ اقيانوسي. آيا ممكن است چنين اكستريموفيل­هايي1 (extremophile) رايج­ترين شكل  حيات در كيهان باشد؟

 اين تيم دريافت كه در بهترين حالت، يك سيستم زمين­ـ­ماهِ به بيرون پرتاب شده، مي­تواند گرماي خود را تا 250 ميليون سال نگهدارد: زماني كه براي پديدار شدن حيات كفايت مي­كند. اما آيا اين زمان براي سازگار شدنِ اين حيات با دماهاي نهايتاً در حال كاهش، كافي است؟

 و اگر چنين كره­هاي زمينِ تاريكِ آزاد و شناوري واقعاً وجود دارند، دانشمندان كي مي­توانند يكي از آن­ها را آشكار كنند؟ اين موضوع، آنقدر كه ممكن است به نظر آيد ناممكن نيست. دبس شانس نسل آينده­ي نقشه­برداري­هاي ميكرولنزينگ فضايي را در كشف اين سيارات، 2 درصد تخمين مي­زند. 

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1. ارگانيسمي كه در شرايط فيزيكي يا ژئوشيميايي دشواري كه براي بيشتر اشكال حيات روي زمين زيان­آور است، رشد مي­كند يا حتي به آن نياز دارد. (نقل ازwikipedia.org)

  منبع : www.skyandtelescope.com

  نويسنده  : پویان شهیدی

دو نفر از خدمه شاتل دیسکاوری با یک پیاده روی چند ساعته يك اتاقك جديد به ايستگاه فضايي ISS افزودند.

اسکات پارازینسکی و داگ ویلاک طی شش ساعت کار موفق شدند این واحد 14 تنی که دیسکاوری با خود به فضا برده است را با کمک یک بازوی روبوتیک در یک موقعیت موقتی قرار دهند.قرار است پنج پیاده روی فضایی برای قرار دادن این واحد موسوم به "هارمونی" در جای اصلی انجام شود.

با نصب "هارمونی" فضای قابل اقامت داخل ایستگاه برای فضانوردان 18 درصد افزایش می یابد. این نخستین بار از سال 2001 تاکنون است که فضای قابل زندگی و کار در ایستگاه گسترش می یابد.این اتاق گذرگاهی میان سه آزمایشگاه علمی ایستگاه ایجاد می کند: آزمایشگاه آمریکایی دستینی؛ ماژول اتحادیه اروپا موسوم به کلمبوس؛ و واحد آزمایشگاهی کیبو ساخت ژاپن.

"هارمونی" که در ایتالیا ساخته شده است 14 تن وزن دارد و ابعاد آن 7 متر در 6/4 متر است.نصب آن با هدایت پائولو نِسپولی فضانورد ایتالیایی که در این سفر با شاتل به ایستگاه رفته است انجام شد.شاتل دیسکاوری روز پنجشنبه، دو روز پس از پرتاب از زمین، به ایستگاه بین المللی فضایی رسید.دیگر ماموریت پرواز شماره STS-120 شاتل، به فرماندهی خانم پم ملروی، تعویض خدمه آی اس اس خواهد بود.دانیل تانی جانشین کلیتون اندرسون خواهد شد که تقریبا پنج ماه را در این ایستگاه مداری گذرانده است.

  منبع : BBC news

تصاویری از دنباله دار هولمز (17P)، که با ظهور خود موجب شگفتی منجمان دنیا شده است. این دنباله دار که دوره چرخش آن به دور خورشید 7 سال است این روزها در آسمان غوغا به پا کرده و پیش بینی می شود که در چند روز آینده علاوه در حفظ درخشندگی، دنباله ای کوچک نیز پیدا کند.

این دنباله دار آنقدر نورانی است که حتی در شهرهای پر نوری مانند تهران می توانید آن را با چشم غیر مسلح همچنون ستاره ای درخشان در صورت فلکی برساوش مشاهده کنید. با آنکه این روزه ها ماه کامل و به اوج خود رسیده اما نگران نباشد چون دنباله دار هولمز آنقدر پر نور است که به خصوص در تصاویر تلسکوپیک با نوردهی های کم به آسانی ثبت می شود.

این روزها سایت های مختلف نجومی گالری هایی از تصاویر گرفته شده از این دنباله دار را ارائه می دهند شما هم با ثبت این دنباله دار می توانید سهمی در این گالری ها داشته باشد، همچنین با انجام رصدهای دقیق و انجام پروژه های آماتوری و ارسال نتایج برای سایت های مربوطه می توانید آنها را در دستیابی به نتایج ارزشمند تر یاری نمایید.

اطلاعاتی در باره این دنباله دار

 این دنباله دار در سال 1892 توسط ادوین هولمز ستاره شناس انگلیسی کشف شده است.در این سال در نتیجه یک انفجارنورانیت  دنباله دار چند برابر شد وهمین موجب کشف شدنش شد چراکه در حالت عادی بدلیل کوچک بودن هسته اش (قطر آن در حدود سه کیلومتر است) دارای قدری در حدود 17 می باشد ونورانیت آن بسیار ناچیز است.

 درباره انفجارات ناگهانی تاکنون دلایل متفاوتی ذکر شده است. بر اساس یکی از دلایل ٬ساختمان درونی این دنباله دار مانند پنیر سوییسی سوراخ سوراخ است.گهگاهی ریزش ورمبشی در آن رخ می دهد ومانند یک ساختمان قدیمی که در حال ریزش است  مانند گردوخاکی که به هوا بر می خیزد٬ غبار ویخ تشکیل دهنده آن به فضاپرتاب می شود وبر اثر برهمکنش با نور خورشید نورانیت آن چند برابر می شود. این دنباله دار در حال حاضر نیز در چنین مرحله ای به سر می برد بگفته ستاره شناسان طی چند ساعت اولیه انفجار قدر آن از 17 به 2.5 رسیده است یعنی افزایشی در حدود یک میلیون برابر در نورانیت.هم اکنون این دنباله دار مانند ستاره ای از قدر 2.2 مانند ستاره قطبی در آسمان در صورت فلکی برساووش می درخشدوبرای دیدن آن حتی به تلسکوپ هم احتیاجی نیست.فاصله آن با زمین در حال حاضر در حدود 1.6 واحد نجومی است.

 دوره تناوب چرخش حول خورشید 6.88 سال٬ نیم قطر بزرگ مداری 3.61 واحد نجومی٬ زاویه بین صفحه مداری وصفحه مدار زمین بدور خورشید(کشیدگی مداری) 19.11 درجه است.

این دنباله دار از خانواده مشتری است(بطور کلی دنباله دار هایی که دوره تناوب آنها بدور خورشید کمتر از 20 سال باشد با این نام شناخته می شوند) و مبداء پیدایش آن از کمر بند کویی پر می باشد.کمر بند کویی پر منطقه ای ماورای مدار سیاره نپتون می باشد که هزاران عدد هسته یخی در آن مناطق بدور خورشید می چرخند و با تحت تاثیر قرار گرفتن گرانش سیارات بزرگ ٬بویژه  مشتری  مستعد نزدیک شدن به خورشید وتبدیل شدن به دنباله دار هستند.

 ttp://no0jum.blogfa.com 

شاتل فضايي «ديسكاوري» و هفت خدمه ماموريت STS-120 در ساعت 8 و 40 دقيقه روز پنج‌شنبه (به وقت شرق آمريكا) به ايستگاه فضايي بين‌المللي رسيدند.

شاتل ديسكاوري دو روز پيش در صد و بيستمين ماموريت شاتل‌هاي فضايي ناسا، بيست و سومين سفر خود را به سوي ايستگاه فضايي بين‌المللي آغاز كرد. پاملا ملروي به عنوان دومين زن فرمانده شاتل، فرماندهي اين ماموريت را بر عهده دارد. در اين ماموريت كه حدود دو هفته به طول مي‌انجامد، پنج راهپيمايي فضايي براي تکميل بخش‌هاي مختلف ايستگاه فضايي بين‌المللي انجام خواهد شد.

شاتل فضایی دیسکاوری در پی پرتابی موفق از مرکز فضایی کندی در ایالت فلوریدا ماموریت 14 روزه خود به ایستگاه بین المللی فضایی (آی اس اس) را آغاز کرده است.

علیرغم نگرانی ها درباره وضعیت بد هوا در روز دوشنبه، شاتل در ساعت 11 و 38 دقیقه صبح به وقت محلی از سکوی پرتاب بلند شد.ماموریت اصلی هفت خدمه شاتل در این سفر نصب یک قطعه 14 تنی موسوم به "هارمونی" روی ایستگاه فضایی است که امکان اتصال آزمایشگاه اروپایی "کلمبوس" به آن را فراهم خواهد کرد. این آزمایشگاه فضایی قرار است در ماه دسامبر به ایستگاه فضایی منتقل شود."هارمونی" در ایتالیا ساخته شده است و نصب آن با هدایت پائولو نسپولی، فضانورد ایتالیایی، انجام خواهد شد.دیگر ماموریت پرواز شماره STS-120 به فرماندهی خانم پم ملروی تعویض خدمه آی اس اس خواهد بود.دانیل تانی جانشین کلیتون اندرسون خواهد شد که تقریبا پنج ماه را در این ایستگاه مداری گذرانده است.دستور پرتاب امروز علیرغم کشف آسیب هایی در سه صفحه محافظ بال ها در روزهای پایان هفته گذشته صادر شد. مهندسان این آسیب ها را جدی تشخیص ندادند.

روز دوشنبه همچنین در مورد وضعیت جوی نگرانی وجود داشت با این حال تا صبح روز سه شنبه وضعیت بهبود یافت و شمارش معکوس آغاز شد.در این ماموریت دو هفته ای عملیات احداث ایستگاه بین المللی فضایی پیگیری خواهد شد.شاتل های ناسا در سال 2010 بازنشسته خواهند شد و ناسا هم اکنون برنامه فشرده ای را برای پرتاب آنها به فضا جهت تکمیل ایستگاه فضایی دنبال می کند.

  منبع : isna

وقتی که 17 سال پیش فضاپیمای اولیس به فضا پرتاب شد مهندسان ودانشمندان مرتبط با پروژه می دانستند که باید منتظر نتایج غیر منتظره آن باشند.این فضاپیما به جایی سفر مي کرد که تاکنون هیچ وسیله ساخت دست بشر به آنجا نرفته بود یعنی قطب شمال وجنوب خورشید.هدف اصلی اي ماموريت بررسی جو خورشید واثرات آن روی زمین بود.

 اولین یافته عجیب در سال 1996 رخ داد.در آن زمان دنباله دار هیاکوتاکه نظر دانشمندان وحتی مردم را به خود جلب کرده بود.درحالیکه این فضاپیما به رصد بادهای خورشیدی مشغول بود ناگهان برای چند ساعتی دستگاههای گیرنده آن نتایج عجیبی را نشان دادند.

 ادوارد اسمیت ازکارشناسان ناسا می گوید با توجه به اینکه مابه رصد خورشید می پرداختیم این حالت مارا تعجب زده کرد.به نظر می رسید که ذرات خورشیدی تقریبا"  ناپدید شده وگازهایی که در حالت عادی در باد خورشیدی وجود ندارند پیداشده بودند.علاوه بر این شکل  میدان مغناطیسی نیز در منطقه تغییر کرده بود.

در آن زمان این فضاپیما 480 میلیون کیلومتر یعنی حدود سه برابر فاصله زمین تاخورشید از دنباله دار ودم قابل مشاهده آن فاصله داشت.دانشمندان به این نتیجه رسیدند که آن چیزی که مشاهده کرده بودند ذرات جداشده از دنباله دار بودند ٬با این حساب این دنباله دار طولانی ترین دم ثبت شده تا آن زمان توسط بشر را بهمراه داشت.

برخورد با دم یک دنباله دار که میتوانست یک بار طی یک عمر رخ دهد دوباره در سال 2004 تکرار شد .در این زمان فضاپیما ذرات موجود در دم یونی دنباله دار مک نات-هارتلی را احساس کرد. این بار فضاپیما مستقیما" از میان دم دنباله دار عبور نکرد بلکه بدلیل فعالیت خورشید به شکل انفجار و پرتاب ذرات از سطح خورشید ذرات مربوط به دنباله دار به سمت آن روانه شدند وفضاپیما توانست اثرات دنباله دار را کشف کند.اخیرا" فضاپیمای استریو نیز حادثه ای مشابه را در برخورد با ذرات ناشی از دنباله دار انکه گزارش نموده است.

 در سومین مواجهه فضاپیما با دنباله دار که در فوریه 2007 رخ داد فضاپیما از میان دم یونی دنباله دار مک نات عبور کرد ٬در این زمان دنباله دار درفاصله 257 میلیون کیلومتری قرار داشت.فضاپیما توانسته بود حتی از این فاصله زیاد اثراتی از گاز ومولکولهای جداشده از دنباله دار را ثبت کند.در طی این حادثه سرعت بادخورشیدی که در حالت عادی 700 کیلومتر درثانیه بود به 400 کیلومتر در ثانیه رسیده بود.

برهمکنش میان بادخورشیدی وذرات موجود در دم دنباله دار به شکل تغییرات در میدان مغناطیسی وسرعت ذرات یکی از زمینه های جالب و رو به پیشرفت علم ستاره شناسی بوده که طی دهها سال نظر دانشمندان را به خود جلب کرده است.

   نويسنده  : عبدالرضا لاوري

همانطور که می دانید ، روح و فرصت دو مریخ نورد دوقلوی ناسا هستند که قرار بود تنها چند ماه بر سطح این سیاره دوام بیاورند اما بیشتر از سه سال است که آنها همچنان بر روی سطح مریخ به حرکت خود ادامه می دهند و ناسا تصمیم گرفته تا بار دیگر این مامویت را تمدید کند.

این پروژه با مدیریت دکتر فیروز نادری آغاز شد و برای پنجمین بار است که ناسا آن را تمدید می کند ولی این بار برخلاف دفعات گذشته مدت تمدید ماموریت بیشتر شده و ناسا آن را تا سال 2009 میلادی تمدید کرده است.

این دوقلوهای کاوشگر در ژانویه سال 2004 بر سطح مریخ فرود آمدند ،در آن زمان دانشمندان عقيده داشتند که در عرض چند ماه غبار موجود در مریخ ، سطح صفحات خورشیدی مریخ نوردها را می پوشاند و ماموریت کاوشگرها بدون دریافت انرژی به پایان خواهد رسید . اما بعد ها معلوم شد آب و هوای مریخ آنقدر ها هم سختگیر نیست و حتي طوفان ها و گردبادهای کوچک مریخی باعث شدند تا سطح صفحات خورشیدی به طور نسبی تمیز شود و کاوشگرهای جان سخت بتوانند به حرکت خود ادامه دهند .

نتایج کار این دو کاوشگر بسیار شگفت انگیز است . کاوشگر "روح"(Spirit ) تا کنون 7.26 کیلومتر در مریخ حرکت کرده و 102000 عکس به زمین ارسال کرده و کاوشگر "فرصت"(Opportunity ) نیز موفق به پیمودن مسیری معادل 11.57 کیلومتر و ارسال 94000 تصویر به زمین شده است. 

از مهمترین اطلاعات بدست آمده توسط این دو مریخ نورد می توان به یافتن دلایل محکمی برای وجود آب در گذشته مریخ اشاره کرد که با بررسی صخره ها و مواد معدنی موجود در مریخ بدست آمده اند. آنها همچنین موفق به يافتن شهاب سنگ های فلزی در مریخ شده اند ، شهاب سنگ هایی که گاهی به نمونه های برخورد کرده به زمین بسیار شبیه بوده اند .

  منبع : universetoday